Loading...

Schrijfsels

door Stefan Timmermans

Staaf Tielemans (Juli 2012)

25 januari 2017 | 16:52

Ergens wisten we allebei dat dit moment ooit zou komen, ook al hebben we het er nooit over gehad.  Nee, wie bij Staaf en Jeanneke kwam, kreeg alle vrijheid om over zijn persoonlijke problemen, over die van zijn kippen, koeien of graan, over de laatste roddels uit de onmiddellijke buurt of zelfs over de wereldproblemen te praten.  En vaak met luide stem.  Je mening werd onmiddellijk becommentarieerd door de aanwezige klanten; op z'n Pajots : al roepend en vol overgave; sommigen waren het met je eens, anderen weer niet, maar als buitenstaander zou je soms gedacht hebben dat er een oorlog stond uit te breken.  Ruwe bolsters, die Pajotten, maar eigenlijk zachte harten.

Met Jeanneke en later helemaal alleen slaagde je er moeiteloos in, haast zonder ingrijpen, die mengelmoes van unieke karakters te bedaren.  Heel af en toe mengde je je zelf ook in het gesprek maar dan altijd met een kwinkslag die me steeds weer aan mijn eigen grootvader deed denken.  Je zat altijd klaar voor een guitige mop uit ver vervlogen tijden, toen mopjes over de pastoor of de dokter ongeveer het verste was waar je kon gaan.

Als het echt de spuigaten uitliep, stopte je de onzin al snel met een :'Allez toe, mè aa zjieverderaa!'  Gelukkig waren die momenten zeldzaam en mocht ieder van de figuren, want dat waren jouw klanten stuk voor stuk, heel ver gaan.  Dat leverde vaak prachtige taferelen op die me vaak aan Breugelse sferen deden denken.

Ik weet echt niet meer wanneer ik voor het eerst de deur van jullie café op Stuivenberg openduwde (en het kón er vaak stuiven, zo hard dat de deuren vanzelf openvlogen), ik weet wel dat ik het me geen moment beklaagd heb en dat ik die deur nog heel vaak heb opengeduwd.

Jullie slaagden erin een tijdloos universum te creëren waar zelfs het tikken van de klok (de enige 'muziek' die er te horen was) niet tegen opgewassen was.  Hier bleef de tijd stil staan, hier kon je elke dag even vluchten uit het jachtige bestaan van daarbuiten; wie je ook was, met hoe veel of hoe weinig geld ook, met welk voertuig ook (van brommertje over tractor, bestelwagen of camion tot luxewagen), HIER was je welkom, HIER trad je binnen in de eigen wereld van Jeanneke en Staaf.

Je hebt het niet makkelijk gehad na het overlijden van Jeanneke maar dat belette je niet om vrijwel meteen terug de draad op te nemen en er elke dag voor je klanten te staan.  Ik zou uren kunnen doorgaan maar wil er enkel nog wat beelden aan toevoegen die nooit uit mijn geheugen zullen gaan en waarvoor ik jou en Jeanneke eeuwig dankbaar ben : Jeannneke op haar vaste plek in de hoek van het café met een stapeltje kranten en reclamebladen waar ze graag in las; hoe ze af en toe schokte van het lachen met de zoveelste mop of grappige opmerking van een van de klanten, hoe Staaf heel smakelijk zijn grote boterham opat of zijn soep opdronk - zelfs voor die privémomenten moesten de klanten niet wijken; hoe Staaf de kolen opgoot op de stoof die in de winter de ruimte gezellig vulde, hoe hij zijn klanten elk hun gevraagde drank serveerde en met wit krijt streepjes op het zwarte bord kraste achter de naam van de schenker, hoe de sanseveria's er ondanks hun reputatie niet in slaagden de rook uit sigaret of sigaar te doen verdwijnen en het café zich met trage blauwe sluiers vulde waardoor je soms Staaf of de andere klanten amper nog kon zien zitten, hoe Staaf op een zaterdagnamiddag (het enige sluitingsmoment van de week) bij de 'Mik' eigenhandig een tiental lege bakken uit zijn rode Peugeot laadde en met een kort en krachtig armgebaar mijn hulp weigerde, hoe hij de duivenberichten zorgvuldig naploos of naar zijn geliefde duiven trok met eten of water, altijd in zijn blauwe werkbroek; het gezellige stukje wei voor zijn kippen achter het café waar je moest zijn om plaats te maken voor een volgende Geuze, de mooie gestapelde lege Geuzeflessen met zicht op de prachtige heuvels van het Pajottenland, hoe hij speels met wat water in mijn gezicht kletste als ik langs de toog naar buiten ging, enzovoort, enzovoort.

Staaf (en Jeanneke), jullie hebben pretentieloos en schijnbaar moeiteloos maar met veel werkijver een heel mooi Pajots tijdsvak met zovele voor iederen herkenbare en zoete herinneringen in stand gehouden.  Wat mij betreft verdienen jullie een standbeeld voor die onschatbare prestatie!

Ongelooflijk bedankt voor zo vele mooie momenten uit een niet langer tatsbaar verleden.  Geniet van de eeuwige rust; jullie hebben het meer dan verdiend!