Loading...

Schrijfsels

door Stefan Timmermans

Een van die dagen (22/52016)

2 februari 2017 | 14:11

Een van die dagen…

 

Op het lijstje van onvoorspelbare zondagen eindigde zondag 22 mei vlotjes ergens bovenaan.

Op vraag van het sympathieke koppel Piet en Griet zorgde je ervoor dat Roland Van Campenhout die dag in hun tipitent zou optreden. Jammer genoeg staat die tent van hen op hun prachtige landgoed met schapen, ezels, kippen én antieke woonwagen in het verre Dranouter…

Je overnachtte er vorige week nog met je broer omdat je twee dagen op rij in de Westhoek mocht spelen (zaterdag in Dranouter en zondag in Cassel).

Je broer wou per se zelf rijden om voor het eerst met zijn romantische Acadiane op Franse bodem te kunnen cruisen.

Het gevolg was dat je na gedane arbeid helemaal alleen naar je lege huis keerde – iets wat je intussen al zeven maanden doet – maar de natte terugrit van Cassel viel toch extra ver en zwaar uit.

Niet meteen voor herhaling vatbaar.

Om dat te vermijden zocht je een week later vergeefs naar gezelschap voor een ongetwijfeld unieke ‘Roland-beleving.

Na eindeloos twijfelen koos je uiteindelijk voor een waardig en minder ver alternatief : Myrddin solo in de Hot Club de Gand.

Als een ware Andalusiër startte hij zijn – alweer verbijsterend – concert twintig minuten later dan gepland en kon jij pas om 17.15u naar hartje Brussel vertrekken.

Daar bevindt zich de Moka, een kleine hippe koffiebar in handen van twee knappe jonge vrouwen.

De plek heeft alles wat een ‘hotspot’ nodig heeft : uitzonderlijk lekkere koffie, artisanale biertjes, homemade limonade en dagvers huisgemaakt gebak. Binnen hangen potten met weelderig groene planten in gevlochten touwen aan het plafond en op de stoep dienen een paar eenvoudige rode houten klapstoeltjes met bijhorende tafeltjes als rustplek voor de jonge ondernemende en artistieke mensen uit de buurt of voor verdwaalde meerwaardezoekers.

De jonge dames stralen naast hun aparte schoonheid ook de juiste dosis vriendelijke nonchalance uit om het geheel af te maken.

Met een van hen ontspon zich de voorbije maanden een wat nauwer contact waardoor je je als ‘verstotene’ zachtjes aan opnieuw geapprecieerd wist door iemand van de andere kunne : een meer dan welkome ervaring…

Dat je tegelijk ook de indruk kreeg háár op jouw beurt blij te maken met je komst en met jullie gezellige babbels verschafte je misschien nog meer genoegen en zelfs wat verloren gewaande spreekwoordelijke vlinders.

Bij jullie laatste terrasgesprek vlak voor haar weekje verlof stelde je voor ’s voor haar te koken; iets waarmee ze - een beetje tot je verbazing – meteen instemde.

Thaïs kreeg haar goedkeuring en op zondagen sluit de bar al om 18u… Perfect.

Die zondagochtend van 22 mei bereidde je goedgeluimd je intussen beproefde Thaïse maal, hopend op het koffiemeisje als disgenote.

Ondanks je onverwacht late vertrek uit de Hot Club de Gand arriveerde je om 18.15u aan de Moka waar het koffiemeisje met haar collega tot je blijdschap de bar net aan het opruimen waren.

Ze zagen er beiden stralend uit, mede dankzij een door de Spaanse zon gebruinde huid en hun met smaak gekozen vestimentaire aanwinsten uit zuiderse shops.

Alsof die enkel werkt tijdens de openingsuren was er bij je aankomst amper iets te merken van het koffiemeisje’s gebruikelijke enthousiasme.

De vraag of ze honger had, werd afgemeten beantwoord met : ‘J’ai déjà d’ autres obligations çe soir et toute la semaine’

 

Amper twee minuten na je hoopvolle intrede liep je terneergeslagen en doelloos door de natte straten van Brussel.

De gedachte ergens een extreem lekkere wijn te bestellen liet je meteen varen en verving je door een oesterplan.

Bij de oesterbar aangekomen bleken ze ook daar net de deuren te sluiten.

Your lucky day…

Als ultieme ‘strohalm’ koos je ervoor de vertrouwde ‘ la Tentation’ binnen te stappen.

Marisol begroette je aan de entree en troonde je meteen mee door de op veel te luide muziek salsa dansende menigte naar de professionele keuken op de eerste verdieping.

Daar toverden jullie beiden uit het niets én aan een razend tempo voor 35 zeer tevreden muzikanten hapjes én paella op mooi gedekte tafels tevoorschijn.

‘Marisol geeft je vleugels’ Haar nooit aflatende energie verbaast je telkens weer.

Toen we drie uur later de laatste afgewassen keukenattributen wegzetten en de keuken er weer helemaal uitzag zoals jullie ze daarnet stormenderhand innamen, keerde je moe maar bevrijd van je neerwaarts gemoed naar je naar Thaïse ingrediënten geurende huis terug…